Ψηφιακά Περιβάλλοντα Διεπαφής (Θ)

Θεωρία

Σκοπός του θεωρητικού μαθήματος είναι η ανάλυση των αρχών σχεδιασμού διαδραστικών συστημάτων, με επίκεντρο τη βελτιστοποίηση της Εμπειρίας Χρήστη (User Experience). Η εκπαιδευτική διαδικασία εστιάζει στην Αλληλεπίδραση Ανθρώπου-Υπολογιστή (HCI), εξετάζοντας πώς οι γνωσιακές και αισθητήριες λειτουργίες του ατόμου καθορίζουν την αποτελεσματικότητα μιας ψηφιακής διεπαφής.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις μεθοδολογίες Αξιολόγησης Ευχρηστίας, στον σχεδιασμό για εξειδικευμένες ομάδες χρηστών (ΑΜΕΑ) και στην τήρηση των διεθνών προτύπων Προσβασιμότητας. Μέσα από τη μελέτη μοντέλων μνήμης και αρχιτεκτονικής πληροφορίας, οι φοιτητές αποκτούν το απαραίτητο υπόβαθρο για τη δημιουργία περιβαλλόντων που εξασφαλίζουν τη βέλτιστη επικοινωνία μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, καλύπτοντας τις ανάγκες του σύγχρονου ιστού και των ψηφιακών χώρων πολιτισμού.

• Διαδραστικά υπολογιστικά συστήματα
• Άξονες Επικοινωνίας Ανθρώπου - Υπολογιστή
• Ιστορικό πλαίσιο ανάπτυξης περιοχής ΕΑΥ
• Αισθήσεις – Αισθητήρια Αντίληψη - Κινητήριο Σύστημα
• Μοντέλα ερεθίσματος – απόκρισης
• Γνωσιακά μοντέλα και αρχιτεκτονικές
• Μοντέλα μνήμης, Νοητικά μοντέλα, Μεταφορές, Άλλα μοντέλα
• Συσκευές Αλληλεπίδρασης
• Τρόποι Αλληλεπίδρασης
• Τεχνολογίες Προσβασιμότητας
• Σχεδίαση ψηφιακών περιβαλλόντων διάδρασης
• Μέθοδοι Αξιολόγησης Ευχρηστίας
• Μοντέλα και Μεθοδολογίες Σχεδιασμού Λογισμικού
• Διαδικτυακή Προσβασιμότητα